اوّل : اعانت ايشان در ظلم نمودن ، چه بسيار ظاهر است كه بسيارى خلطهء با ايشان بدون اعانت ايشان در بعضى از ظلمها ميسّر نمىشود . دوّم : ميل قلبى و محبّت ايشان چه به كثرت معاشرت دوستى و محبّت بهم مىرسد ، و حق‌تعالى مىفرمايد كه : ركون و ميل مكنيد به سوى ظالمان كه آتش شما را مس مىكند ، و اخبار در نهى از مراودهء ايشان بسيار است . سوّم : راضى بودن به افعال قبيحهء ايشان ، و اين نيز به كثرت معاشرت حاصل مىشود ، و كسى كه به ظلمى راضى مىشود در آن ظلم شريك است . چهارم : آنكه به كثرت مشاهدهء اطوار ناپسنديدهء ايشان قبايح احوالشان از نظرشان محو مىشود ، بلكه مستحسن مىنمايد ، و موجب ميل و رغبت اين كس به آن اعمال و افعال مىشود ، و به زودى اين كس به آنها مبتلا مىشود . پنجم : آنكه در مجالس ايشان نامتعارف بودن خوش‌نما نيست به حسب عرف ، و تعارف مجلس ايشان آن است كه هر باطلى كه بگويند ، و هر قبيحى كه اراده نمايند ، ايشان را مدح و تحسين كنند ، و اين عين نفاق و افتراء بر خدا و رسول است . ششم : آنكه اگر ظلمى در مجلس ايشان شود منع نمىتوان نمود عرفا ، و كسى كه خواهد مصاحب هم شرب باشد مؤيّد قول ايشان نيز مىبايد بگويد ، و در اين ضمن ترك نهى از منكر به عمل مىآيد كه از جملهء گناهان كبيره است . هفتم : آنكه بقاى ايشان را بر ظلم مىخواهد تا خود نزد ايشان معزّز باشد ، يا به سبب محبّت ايشان عزّت مىخواهد و اين نيز جايز نيست . هشتم : آنكه در خانه‌هاى شبههء ايشان داخل مىبايد شد ، و بر بساطهاى شبههء ايشان مىبايد رفت ، و از لقمه‌هاى شبههء ايشان مىبايد خورد ، و اينها همه موجب قساوت قلب است ، بلكه به كثرت خلطه و مصاحبت علم به حرمت آنها بهم